Ik wil niet wachten tot mijn kinderen groot zijn om mijn eigen leven te leiden

Pagina's uit mijn dagboek pagina 004 | Over moederschap, carrière, de mentale belasting van vrouwen en opnieuw leren vertrouwen op je intuïtie.

Ik schrijf dit terwijl ik eigenlijk iets anders zou moeten doen. Wat precies, weet ik niet eens meer. Waarschijnlijk iets met de was. Of de kinderen. Of mijn bedrijf. Of alle drie tegelijk, want dat schijnt tegenwoordig een volkomen normale manier van leven te zijn.

Het is eind oktober 2026 en ik moet je iets bekennen: ik dacht dat dit mijn jaar zou worden.

Niet zomaar een goed jaar. Nee, een jaar met hoofdletters. Het jaar waarin ik eindelijk zou oogsten wat ik al die jaren had gezaaid. Waarin mijn bedrijf zou groeien, mijn dromen werkelijkheid zouden worden en ik aan het einde van december tevreden zou terugkijken op alles wat ik had bereikt.

Ik had plannen. Grote plannen. Ik had alleen één klein detail over het hoofd gezien: mijn leven.

Dat ging namelijk gewoon door.

De kinderen moesten eten. De was moest gedaan worden. Er waren afspraken, verplichtingen, rekeningen en kleine mensen die werkelijk geen enkele belangstelling hadden voor mijn ondernemersdoelen. En ergens tussen al die dingen door probeerde ik een vrouw te zijn die haar dromen serieus nam.

Ik dacht lange tijd dat ik daar niet goed genoeg in was. Maar de laatste tijd vraag ik me af of ik mezelf niet probeer af te rekenen op een leven waarvoor niemand ooit voldoende uren heeft gekregen.

Er bestaat namelijk een vrouw die ik al jaren probeer te worden. Ze staat vroeg op, sport, drinkt voldoende water en haar kinderen eten gezond. Haar huis is opgeruimd. Ze is een liefdevolle moeder, een aantrekkelijke partner, een betrokken werknemer en een succesvolle ondernemer. Ze vergeet geen verjaardagen, haar wasmand is leeg en natuurlijk heeft ze ook nog tijd om aan zichzelf te werken.

Ik weet niet wie deze vrouw is, maar ik zou haar graag een keer ontmoeten. Vooral om te vragen wie haar was doet.

Het merkwaardige is dat niemand mij ooit letterlijk heeft verteld dat ik deze vrouw moet worden. En toch heb ik haar ergens in mijn hoofd gecreëerd. Een soort denkbeeldige toezichthouder die voortdurend bijhoudt wat ik allemaal nog niet heb gedaan.

Heb ik een fijne middag met mijn kinderen gehad? Prachtig. Maar waarom heb ik niets voor mijn bedrijf gedaan? Heb ik een product ontwikkeld? Geweldig. Maar waarom ligt de was er nog? Heb ik gewerkt? Goed zo. Maar was ik vandaag wel voldoende aanwezig als moeder?

Het lijkt alsof er altijd ergens een rekening openstaat en ik degene ben die hem moet betalen.

Moederschap en carrière combineren: wanneer is het eigenlijk genoeg?

Ik denk vaak aan mijn voorouders. Aan de vrouwen vóór mij, die werkten, handelden, verkochten, kinderen grootbrachten en hun families overeind hielden.

Wanneer ik naar mijn eigen familiegeschiedenis kijk, zie ik geen eenvoudig verhaal waarin mannen werkten en vrouwen thuisbleven. Ik zie vrouwen die hun handen gebruikten om geld te verdienen. Vrouwen die onderhandelden, verantwoordelijkheid droegen en niet altijd de mogelijkheid hadden om te wachten totdat iemand anders hun leven organiseerde.

Dat maakt de huidige discussie over het traditionele vrouw-zijn voor mij zo interessant. We praten soms over vroeger alsof er één universele manier bestond waarop vrouwen leefden. Maar wiens vroeger bedoelen we eigenlijk? Dat van welke vrouwen? Uit welke families, welke landen, welke sociale klassen?

Mijn voormoeders hadden hun eigen verwachtingen, beperkingen en mogelijkheden. Ik wil hun leven niet romantiseren. Hard werken was niet automatisch vrijheid. Maar hun geschiedenis herinnert me eraan dat vrouw-zijn nooit zo eenvoudig is geweest als sommige moderne plaatjes ons willen doen geloven.

Dat is de reden waarom ik moeite heb met het idee dat ik moet kiezen. Tussen moeder zijn en werken. Tussen zorgen en creëren. Tussen mijn gezin liefhebben en mijn eigen verlangens serieus nemen.

Alsof die dingen elkaars vijanden zijn.

Ik ben blij dat vrouwen tegenwoordig meer mogelijkheden hebben om te studeren, te werken en financieel onafhankelijk te zijn. Werk kan vrijheid geven. Geld kan keuzes mogelijk maken. En iets creëren dat helemaal van jou is, kan een ongelooflijk gevoel van voldoening geven.

Maar ik denk dat we onderweg iets belangrijks zijn vergeten. We hebben vrouwen aangemoedigd om buitenshuis dezelfde kansen na te streven als mannen, zonder overal even serieus te kijken naar wat er thuis moest veranderen.

Op het werk moeten we professioneel, ambitieus, betrokken en productief zijn. Thuis moeten we zorgzaam, geduldig, georganiseerd en beschikbaar zijn. En als we ook nog ondernemer zijn, kunnen we na het avondeten beginnen aan onze derde werkdag.

Het probleem is niet dat mannen nooit zorgen of dat iedere vrouw alles alleen doet. Er zijn gezinnen die verantwoordelijkheden prachtig verdelen. Maar gemiddeld is de verdeling van onbetaalde zorg en huishoudelijk werk nog altijd ongelijk.

Onderzoek van de Verenigde Naties laat zien dat vrouwen wereldwijd aanzienlijk meer tijd besteden aan onbetaalde zorg en huishoudelijk werk dan mannen. Toen ik dat las, vond ik het ergens geruststellend. Omdat het betekende dat ik niet de enige was die zich afvroeg waar al die uren toch gebleven waren.

Ik denk dat sommige vrouwen geen probleem met timemanagement. Ze hebben gewoon te veel verantwoordelijkheden en te weinig gedeelde ruimte.

Want je kunt nog zoveel planners kopen, ochtendroutines ontwikkelen en productiviteitsboeken lezen. Een agenda kan je helpen herinneren dat de was moet gebeuren, maar een agenda kan de was niet voor je doen.

De mentale belasting van vrouwen en het verlangen naar rust

Ik zie steeds vaker gesprekken over vrouwen die bewust kiezen voor een traditionelere rolverdeling. De zogenaamde *tradwives*. Sommigen vinden dat een stap terug, anderen zien het juist als vrijheid.

Ik begrijp beide reacties, maar ik vraag me af of er onder die discussie soms een ander verlangen schuilgaat.

Ik denk dat sommige vrouwen niet perse verlangen naar vroeger, maar naar de mogelijkheid om zich op één ding tegelijk te concentreren. Om voor hun kinderen te zorgen zonder voortdurend het gevoel te hebben dat ze professioneel achterlopen. Of om te werken zonder zich ondertussen schuldig te voelen over alles wat thuis nog moet gebeuren.

Om ergens aanwezig te zijn zonder in gedachten alweer op drie andere plekken te moeten zijn.

Ik herken dat verlangen. Niet omdat ik wil stoppen met ondernemen of mijn dromen wil opgeven, maar omdat ik soms gewoon één ding tegelijk wil kunnen doen. En ik denk dat we elkaar daarin nodig hebben. Niet alleen vrouwen onderling, maar ook mannen, partners, gezinnen, werkgevers en de samenleving.

Uiteindelijk gaat het niet om de vraag of een vrouw thuisblijft of buitenshuis werkt. Het gaat om de vrijheid om samen een leven vorm te geven dat past bij wie je bent, wat je belangrijk vindt en wat je nodig hebt. Zonder dat anderen voor jou bepalen hoe dat leven eruit hoort te zien.

Ik wil namelijk helemaal niet dat iemand anders voor mij bepaalt wat een goede moeder is. Ik wil dat zelf kunnen ontdekken.

Ik heb vrouwen in mijn omgeving gevraagd hoe zij het doen. Hoe ze hun kinderen grootbrengen, hun huishouden organiseren en ondertussen nog tijd overhouden voor zichzelf. Een aantal van hen is volledig thuis voor het gezin.

En soms krijg ik de vraag: 'Rashida, waarom werk je eigenlijk? Je kinderen zijn nog zo klein. Waarom wacht je niet totdat ze groter zijn?'

Ik begrijp die vraag. Echt.

Mijn kinderen zijn klein. Ze hebben mij nodig. En er zijn momenten waarop ik niets liever wil dan de wereld buitensluiten en gewoon met hen zijn.

Maar er is iets aan dat woord *wachten* wat me raakt.

Want waarop wacht ik precies? Op het moment dat mijn kinderen mij niet meer nodig hebben? Op het moment dat mijn huis altijd schoon is? Op het moment dat niemand meer iets van mij verwacht?

Ik vermoed dat ik tegen die tijd een heel oude vrouw ben. En waarschijnlijk ligt er dan nog steeds ergens was.

Ik wil mijn kinderen niet missen, maar ik wil mezelf ook niet missen.

Ik wil bij hun eerste keren zijn, hun verhalen horen, hun handen vasthouden en hun jeugd meemaken. En ik wil schrijven, ondernemen, spreken, nieuwe ideeën onderzoeken, mensen ontmoeten en dingen maken die nog niet bestaan.

Ik wil ontdekken wat er mogelijk is met de talenten en verlangens die ik heb gekregen.

Niet over twintig jaar. Nu.

Ik wil niet wachten tot mijn kinderen groot zijn om mijn eigen leven te leiden. Ik wil dat ze opgroeien terwijl ze zien dat hun moeder ook een leven heeft. Niet een leven ten koste van hen, maar een leven waarvan zij deel uitmaken.

## Waarom productief zijn niet hetzelfde is als vooruitkomen

Er is nog iets wat me bezighoudt. Waarom meten we onszelf eigenlijk zo vaak aan wat we produceren?

We vragen elkaar hoe het gaat en antwoorden met hoe druk we zijn. We beoordelen een goede dag op het aantal dingen dat we hebben afgevinkt. We vieren resultaten en als we even niets doen, voelen we ons al snel alsof we iets nuttigs hadden moeten doen.

Veel van onze moderne ideeën over productiviteit zijn gevormd door werksystemen waarin zichtbare, meetbare output centraal stond. Meer produceren betekende beter presteren. Die manier van denken heeft veel invloed gehad op hoe we werk organiseren en succes beoordelen.

Maar niet al het werk laat zich zo meten.

Een idee heeft soms stilte nodig. Creativiteit heeft ruimte nodig. Een ingewikkelde beslissing vraagt soms om afstand. En een mens is geen machine die eindeloos kan blijven produceren zolang je er maar voldoende koffie in giet.

Toch behandelen we onszelf regelmatig alsof dat wel zo is.

Ik in ieder geval.

Wanneer ik niet weet wat ik met mijn bedrijf moet doen, is mijn eerste reactie vaak om iets nieuws te bedenken. Een nieuw plan, een nieuwe challenge, een nieuwe strategie. Alsof de oplossing voor het gevoel dat ik te veel moet doen, is om mezelf nog iets extra's te geven.

Ik kan er inmiddels bijna om lachen. Bijna.

Want het heeft me ook veel energie gekost. En ik begin te begrijpen dat bezig zijn niet altijd hetzelfde is als vooruitkomen.

Als ik terugkijk op 2026, zie ik allerlei dingen die niet zijn gegaan zoals ik had gehoopt. Plannen die ik niet heb uitgevoerd, doelen die ik niet heb gehaald en ideeën die ik enthousiast begon en vervolgens weer liet liggen.

En ik weet hoe gemakkelijk het is om van die gebeurtenissen een verhaal over jezelf te maken.

Zie je wel? Je maakt nooit iets af. Je bent niet gedisciplineerd genoeg. Andere vrouwen kunnen dit wel.

Maar ik vraag me af wie dat verhaal eigenlijk heeft geschreven.

Want er is ook een ander verhaal. Een verhaal over een vrouw die drie kinderen grootbrengt, werkt en een bedrijf probeert op te bouwen. Die blijft creëren, ook wanneer het niet gaat zoals ze had gehoopt. Die soms verdrietig is over wat niet lukt en toch opnieuw begint.

Waarom beschouw ik dat niet als bewijs?

Waarom is het zo gemakkelijk om een lijst te maken van alles wat ik niet heb bereikt, maar zo moeilijk om stil te staan bij wat ik wel heb gedragen?

Ik denk dat het te maken heeft met hoe ik naar succes heb leren kijken. Ik ben opgegroeid met het idee dat succes zichtbaar moet zijn. Dat je iets moet kunnen laten zien om te bewijzen dat je goed bezig bent. Een omzetcijfer, een diploma, een functietitel of een indrukwekkend resultaat. Alsof alles wat je niet kunt meten, minder waard is.

Maar hoe meet je de waarde van een middag waarop je kind zich veilig bij je voelde? Of van een keuze die je maakte omdat die beter paste bij wie je bent, ook al begreep niemand anders haar? Of van het moment waarop je eindelijk toegaf dat je moe was?

Ik weet het niet. En voor het eerst begin ik te accepteren dat ik niet overal onmiddellijk een antwoord op hoef te hebben.

Hoe leer je weer op je intuïtie vertrouwen?

Ik praat veel over intuïtie. Over leren luisteren naar jezelf, over het verschil tussen angst, gedachten en dat eerste gevoel dat soms opkomt voordat je alles begint te analyseren.

Maar de laatste tijd ben ik mezelf iets gaan afvragen: hoe moet ik mijn eigen gevoel herkennen wanneer ik voortdurend bezig ben met wat anderen van mij verwachten?

Wanneer mijn hoofd vol zit met afspraken, verplichtingen, doelen en onafgemaakte taken? Wanneer ik een keuze maak en onmiddellijk begin te bedenken wat iedereen ervan zal vinden?

Ik begin steeds meer te beseffen dat mijn intuïtie niet verdwenen is. Ik ben alleen zo gewend geraakt aan alle stemmen om me heen, dat ik nauwelijks nog de ruimte neem om naar mijn eigen stem te luisteren.

En dat is een belangrijk verschil.

Want ik geloof niet dat ieder gevoel automatisch de waarheid vertelt. Angst kan heel overtuigend klinken. Verlangen ook. En soms is iets wat we intuïtie noemen gewoon een oude gewoonte of een overtuiging die we nooit hebben onderzocht.

Daarom wil ik niet blindelings op mijn gevoel vertrouwen. Ik wil nieuwsgierig worden naar mijn gevoel.

Wat dacht ik als eerste? Wat voelde ik? Waarom veranderde ik van gedachten? Zocht ik informatie omdat ik die nodig had, of zocht ik iemand die mij toestemming zou geven?

En dan kom ik bij een vraag die me steeds vaker bezighoudt: wat zou ik eigenlijk kiezen als ik niet voortdurend het gevoel had dat ik mezelf moest bewijzen? Als moeder, als vrouw en als ondernemer.

Vanuit die gedachte ontstond mijn 24-uurs Intuïtie Experiment.

Ik had eerder grotere challenges bedacht. Programma's met meerdere dagen, opdrachten en allerlei mogelijkheden om aan jezelf te werken. Maar op een gegeven moment besefte ik hoe ironisch dat eigenlijk was.

Ik wilde vrouwen helpen om minder druk te ervaren, en mijn oplossing was om hun nog meer opdrachten te geven.

Dat kon toch niet helemaal de bedoeling zijn?

Dus besloot ik het kleiner te maken. Veel kleiner.

Vierentwintig uur.

Geen complete levensverandering. Geen belofte dat je na één dag al je antwoorden hebt gevonden. Gewoon één dag waarin je bewuster observeert hoe je beslissingen neemt. Wanneer je twijfelt, wanneer je bevestiging zoekt en wanneer je jouw eerste reactie serieus neemt of haar onmiddellijk wegredeneert.

Je krijgt een klein digitaal journal waarin je je ervaringen kunt verzamelen en handgemaakte Afrikaanse waistbeads die je kunt dragen als een tastbare herinnering om even bij jezelf stil te staan.

Niet omdat kralen magische antwoorden geven, maar omdat een klein voorwerp je soms kan helpen herinneren aan een voornemen dat anders verloren gaat tussen de boodschappenlijstjes en de berichten op je telefoon.

Ik heb het experiment bewust eenvoudig gemaakt. Omdat ik weet hoe een leven met kleine kinderen eruit kan zien. Omdat ik niet wil dat persoonlijke groei weer iets wordt waarin we moeten uitblinken. En omdat ik begin te geloven dat we niet altijd méér hoeven te doen om iets belangrijks over onszelf te ontdekken.

Soms moeten we juist even ophouden met produceren en beginnen met opmerken.

Misschien was 2026 toch mijn jaar?!

Ik begon dit verhaal met de bekentenis dat 2026 niet het jaar is geworden dat ik had verwacht. En dat is nog steeds waar.

Mijn dromen zijn niet allemaal uitgekomen. Mijn bedrijf staat niet waar ik had gehoopt. Mijn leven is niet plotseling overzichtelijk geworden. En de was? Die ligt er nog steeds.

Maar terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me dat ik mijn jaar al die tijd langs de verkeerde meetlat heb gelegd.

Ik was zo gefocust op alles wat ik wilde bereiken, dat ik nauwelijks stilstond bij de vraag waarom ik eigenlijk zoveel van mezelf verwachtte. Waarom ik mezelf voortdurend met anderen vergelijk. Waarom mijn eigenwaarde zo gemakkelijk afhankelijk wordt van wat ik presteer. En waarom ik mezelf heb wijsgemaakt dat mijn eigen verlangens moeten wachten totdat iedereen om mij heen tevreden is.

Ik heb daar nog geen afgerond antwoord op.

Ik ben nog steeds een moeder met drie kinderen, een baan, een bedrijf en meer ideeën dan uren in een dag. Ik zal waarschijnlijk morgen weer proberen te veel dingen tegelijk te doen.

Ik zal mezelf er ongetwijfeld nog vaak op betrappen dat ik te veel van mezelf verwacht. Dat ik alweer bezig ben met morgen, terwijl vandaag nog niet eens voorbij is. Maar ik wil leren om mezelf vaker af te vragen wat er werkelijk toe doet. Om aan het einde van de dag niet alleen te kijken naar wat is blijven liggen, maar ook naar alles wat er wél is gebeurd.

Want ik wil mijn leven niet pas waarderen wanneer het aan al mijn verwachtingen voldoet.

Ik wil erbij zijn terwijl het gebeurt. Met mijn kinderen, mijn dromen, de rommel in huis en alle plannen die nog op uitvoering wachten.

Ik wil niet langer wachten tot ik alles onder controle heb voordat ik mezelf toestemming geef om te leven.

Want terwijl ik wacht op het leven dat ik voor ogen heb, is het leven dat ik zo graag wil leiden allang begonnen.

Liefs,

Rashida

---

*Ben je benieuwd hoe vaak je jouw eigen gevoel opzijschuift? Ik heb het 24-uurs Intuïtie Experiment gemaakt voor vrouwen die nieuwsgierig zijn naar hun eigen keuzes, twijfels en eerste ingevingen. Voor €37 ontvang je handgemaakte Afrikaanse waistbeads, een digitaal journal en affirmaties, inclusief wereldwijde verzending.*

*Onderzoeksachtergrond: VN-onderzoek naar onbetaalde zorg en tijdsbesteding; onderzoek naar productiviteitscultuur, werk en creativiteit.*